Het mooist is het gedicht dat nog geschreven moet worden, keer op keer. Wil het overbruggen? Kan taal overbruggen? Is liefdespoëzie niet, behalve eenrichtingsverkeer, eigenlijk louter het bespelen van het instrument taal? In de bundel Luchtgedragen wordt geen muze bezongen, maar De Ander opgevoerd als tegen speler in een spel van de innerlijke stem. Het zijn monologen met een verzonnen ander: een construct.

Gesprekspartners zijn net als de bomen aan weerskanten van een lange laan die doen alsof ze in de verte samenkomen. Van de evenwijdige lijnen die de woorden vormen is het snijpunt in het hoofd van de ander altijd denkbeeldig. Zonder vertrouwen wordt de oversteek op de wankele brug van taal beheerst door de vrees voor het holle woord.

Het snijpunt bevindt zich in het vierkantje van de verbeelding: hol, vol van ruimte, een vindplaats om in te zoeken.